IZJAVA DRAGANA BURSAĆA KOJA ODZVANJA!: Republika Srpska je stvorena samo da…

Jugoslavije nema. I neće je više biti.
A Republika Srpska lebdi u prostoru između ništavila i apsurda.

Republika Srpska zamišljena je kao velikosrpsko rješenje, ali je od samog početka bila problem – čak i sama sebi. Nastala je kao “republika srpskog naroda u BiH u okviru Jugoslavije”. No Jugoslavije više nema. Nula. A sve što se množi s nulom – ostaje nula.

U tom trenutku RS je izgubila svaki smisao vlastitog postojanja.

Entitet bez temelja

Republika Srpska nije nastala kao rezultat historijske nužnosti, demokratske volje ili racionalnog političkog procesa. Nastala je kao hipoteza. Kao misaoni eksperiment. Kao fusnota jednog već mrtvog projekta.

Njena ključna, fatalna greška leži u činjenici da je od prvog dana zamišljena isključivo kao administrativna jedinica unutar Jugoslavije. Bez Jugoslavije – ona je politička praznina.

To mnogi ili ne shvataju, ili se prave da ne shvataju.Laž kao temelj identiteta

Možda bi ovaj tekst trebalo početi citatom Dobrice Ćosića, “oca moderne srpske nacije”:

“Mi lažemo da bismo obmanuli sebe, da utešimo drugoga… Laž je vid srpskog patriotizma i potvrda naše urođene inteligencije.”

Ovaj citat nije literarna figura. On je politički program.

Šta RS nikada nije bila

Hajde da na trenutak ostavimo po strani činjenicu da je RS entitet, a ne republika, i da su u njene temelje ugrađeni masovni zločini, etnička čišćenja, silovanja i genocid.

Hajde da govorimo o namjerama njenih tvoraca.

Republika Srpska nikada nije zamišljena kao država.
Nije zamišljena ni kao entitet u nezavisnoj Bosni i Hercegovini.

Ona je zamišljena isključivo kao “srpska republika” u nekoj novoj, trećoj, obnovljenoj Jugoslaviji – kako god se ona zvala: Srboslavija, “srpski svet”, Velika Srbija s lažnim federalnim brkovima.

Tu je kraj priče.

Jer buduće Jugoslavije nema.
I neće je biti.

Sve ostalo je politička nekrofilija.

Deveti januar: slavlje iluzije

Deveti januar, mitski datum oko kojeg se danas proizvodi kolektivna histerija, nije bio dan secesije. Nije bio dan nezavisnosti. Bio je dan zakletve lojalnosti Jugoslaviji.

Slavila se iluzija kontinuiteta države koja se već raspadala.

RS nije rođena protiv Jugoslavije – rođena je zbog Jugoslavije. Mrzeći je, ali moleći se njenom opstanku koji joj je davao smisao.

To je njena izvorna političko-pravna shizofrenija.

Antijugoslavenstvo koje bez Jugoslavije ne može

Kada je Jugoslavija nestala, cijeli taj projekt se – matematički, logički i politički – pomnožio s nulom.

RS je entitet koji mrzi Jugoslaviju, ali bez nje ne može postojati.
Projekat koji se kune u antijugoslavenstvo, a sav legitimitet crpi iz ideje da Jugoslavija mora postojati – ali samo kao srpska država.

Ta kontradikcija nije greška. Ona je suština velikosrpske ideologije.

Crkva, mit i država

Zato nije slučajno da je 9. januar religijski upisan u paradržavno tkivo. Nema naroda koji više psuje Boga, a jače želi teokratiju.

Srpska pravoslavna crkva tu ne vidi problem. Jer ona nije teološka institucija – ona je politička organizacija s tamjanom. Ideološki komesarijat koji opravdava sve: rat, zločin, negiranje i mit – ako služe jednoj ideji: svi Srbi u jednoj državi.

A te države nema.

I nikada je neće biti.

RS kao Frankenštajn

Glogov kolac u srce Jugoslavije nije zabio Zapad, već Slobodan Milošević: razbijanjem ustava, monetarnim udarom, unutrašnjim raspadom federacije.

Sve nakon toga bili su samo pokušaji teritorijalnog preživljavanja srpskih nacionalističkih elita.

Republika Srpska je jedan od tih administrativnih Frankenštajna.

I zato je RS u svom ontološkom korijenu osuđena na nestanak – ne zbog Sarajeva, ne zbog Zapada, ne zbog Ustava, nego zbog vlastitih tvoraca.

Zamišljena je kao rješenje za problem koji ne postoji.

STVAR JE JASNA!

Jugoslavije nema.
I neće je više biti.

Republika Srpska lebdi između ništavila i apsurda.

Sve ostalo je buka.