Atrijalna fibrilacija je najčešća srčana aritmija. Donosimo 10 važnih činjenica o simptomima, rizicima i lečenju koje morate znati!
Atrijalna fibrilacija (AFIB) predstavlja najčešći poremećaj srčanog ritma i pogađa milione ljudi širom sveta. Ovo stanje može imati ozbiljne zdravstvene posledice, među kojima se posebno izdvajaju moždani udar i srčana insuficijencija.
Tekst se nastavlja ispod promocije!
Atrijalna fibrilacija je ozbiljno srčano oboljenje koje značajno povećava rizik od moždanog udara, a može se javiti sa izraženim simptomima ili potpuno neprimetno, upozorava dr Nikolas Olson, kardiološki elektrofiziolog. On ističe da je dobra vest to što se AFIB može uspešno kontrolisati uz pomoć iskusnog medicinskog tima. Pacijenti se često upućuju elektrofiziologu, specijalisti za električnu aktivnost srca.
Tekst se nastavlja ispod promocije!
Atrijalna fibrilacija povećava rizik od moždanog udara jer utiče na sposobnost srca da efikasno pumpa krv. Umesto pravilnih kontrakcija, pretkomore podrhtavaju, što dovodi do zadržavanja krvi u levoj pretkomori. Kada krv miruje, mogu se formirati krvni ugrušci koji, ako dospeju do mozga, mogu izazvati moždani udar. Statistike pokazuju da jedan od sedam moždanih udara ima vezu sa AFIB-om, a broj hospitalizacija i smrtnih ishoda raste iz godine u godinu. Kako populacija stari, procenjuje se da će ovo stanje pogoditi milione ljudi u narednim decenijama.
Uzroci atrijalne fibrilacije su brojni i najčešće uključuju oštećenje srčanog mišića ili poremećaj električnih signala u srcu. Među najčešćim faktorima nalaze se visok krvni pritisak, srčani udar, koronarna bolest, bolesti srčanih zalistaka, urođene srčane mane, poremećaji štitne žlezde, konzumacija alkohola i kofeina, pušenje, bolesti pluća, apneja u snu, kao i intenzivne sportske aktivnosti. Kod određenog broja pacijenata uzrok ostaje nepoznat.
Ubrzan rad srca ne mora uvek značiti atrijalnu fibrilaciju, jer može ukazivati i na druge poremećaje srčanog ritma, poput atrijalnog flatera, supraventrikularne tahikardije ili ventrikularne tahikardije.
Atrijalna fibrilacija može dovesti do srčane insuficijencije ukoliko srce predugo kuca prebrzo i nepravilno, čime se smanjuje njegova sposobnost da snabde telo krvlju. Posledice mogu biti nakupljanje tečnosti u plućima, oticanje nogu i izražen umor. Takođe, AFIB može pogoršati već postojeću srčanu slabost.
Dijagnoza atrijalne fibrilacije najčešće se postavlja putem elektrokardiograma (EKG), koji beleži električnu aktivnost srca. U nekim slučajevima koriste se prenosivi monitori ili pametni uređaji koji omogućavaju dugotrajno praćenje srčanog ritma, što doprinosi ranijem otkrivanju poremećaja.
Lečenje atrijalne fibrilacije uključuje lekove za kontrolu ritma i frekvencije, antikoagulantnu terapiju radi sprečavanja stvaranja ugrušaka, lečenje pridruženih stanja, kao i promene životnih navika poput regulacije telesne težine i umerene fizičke aktivnosti. Kod određenih pacijenata primenjuju se i invazivne procedure.
Za osobe koje ne mogu dugoročno koristiti lekove za razređivanje krvi, dostupne su terapije zasnovane na uređajima koje smanjuju rizik od moždanog udara. Implantacijom specijalnog uređaja zatvara se deo srca u kojem se najčešće formiraju ugrušci, čime se sprečava njihovo dospevanje u krvotok.
Kontrola srčanog ritma može se postići i putem kateterske ablacije, minimalno invazivne procedure kojom se ciljano eliminišu delovi srčanog tkiva odgovorni za nepravilne impulse. Pored klasičnih metoda koje koriste toplotu ili hladnoću, sve više se primenjuje ablacija pulsiranog polja, savremen pristup koji omogućava preciznije lečenje uz manji rizik po okolna tkiva.
